Agnes Gonxha Bojaxhiu wordt geboren in Skopje in 1910. Een gewoon meisje in een gewoon gezin. Op twaalfjarige leeftijd hoort ze een geheimzinnige stem roepen dat ze later religieuze zal worden. In 1929 wordt Agnes novice en dan verandert ze haar naam in Theresa, naar de Belgische zuster Theresa, die haar weg de ‘kleine weg’ noemde. Deze zogenaamde kleine weg houdt in dat je God dient door het meest gewone, alledaagse werk zo goed mogelijk te doen op een blije en opgewekte manier. Haar hele leven zal in het teken staan van deze ‘kleine weg’.
 
Op 24 mei 1931 legt Theresa haar eerste, tijdelijke gelofte af van armoede, reinheid en gehoorzaamheid. Theresa vertrekt al snel naar India, Calcutta. Dit is een grote stad met vele miljoenen inwoners en uitgestrekte sloppenwijken. Theresa geeft les, en later helpt ze mee in het ziekenhuis. De zusters van het klooster komen eigenlijk alleen in uiterste noodgevallen buiten de muren van het klooster, maar in het ziekenhuis komt Theresa voor het eerst in contact met een vreselijke ellende en armoede. Op 14 mei 1937 legt zuster Theresa haar tweede gelofte af, deze gelofte is voor het leven. Ze wordt nu directrice van de St. Maryschool. Later gaat ze buiten de kloostermuren lesgeven en loopt ze door de sloppenwijken. Er volgen roerige tijden. In 1943 heerst er een hongersnood in Bengalen. Vijf miljoen mensen komen hierbij om en velen vluchten naar Calcutta. In 1946 volgt er een andere ramp. Pakistan scheidt zich af van India, en moslims en hindoes vermoorden elkaar. Vierduizend mensen komen om. Dit laat ook zuster Theresa niet ongeroerd.
 
Op 10 september 1946 vertrekt zuster Theresa voor een periode van bezinning naar Darjeeling. In de trein krijgt ze een roeping. God wil dat ze het klooster verlaat om buiten de muren van het klooster te leven en werken tussen de armsten der armen. Ze neemt een priester in vertrouwen, en pas na een lange tijd van wachten krijgt ze in april 1948 toestemming om ook daadwerkelijk te gaan. Het was een grote stap, want een zuster krijgt niet zomaar toestemming om het klooster te verlaten en haar gelofte te verbreken. Ze krijgt een jaar de tijd om te bewijzen dat haar plan een echte roeping was en een kans van slagen had.
 
Met vijf roepies op zak verlaat zuster Theresa het klooster. Ze is 38 jaar oud. In haar kleding volgt ze de armen uit de sloppenwijken en gaat een witte sari met een blauwe bies dragen. Eerst volgt ze een korte opleiding in een medische missiezusterpost in Patna. Terug in Calcutta huurt ze een hutje in een sloppenwijk en begint les te geven aan de arme kinderen. Al snel gaat het balletje aan het rollen, hoewel ze geen vooropgezet plan heeft. Mensen helpen haar en geven haar een stoel, een kast. Theresa wast de kinderen die ze les geeft, later gaat ze ook de zieken wassen en verzorgen. Theresa is in deze periode erg eenzaam, maar al snel komen oud-leerlingen van haar helpen. Iemand stelt een verdieping van zijn huis ter beschikking, waar ze haar intrek kan nemen met de andere zusters die haar zijn komen helpen. Steeds meer mensen komen helpen. Ze krijgt weer een groter gebouw tot haar beschikking. Er wordt een huis voor stervende mensen geopend, een huis voor wezen, werkplaatsen. En nooit heeft Theresa een plan. Ze leeft alleen vanuit een paar principes. Theresa volgt de kleine weg. Zij doet blijmoedig smerige werkjes, die niemand wil doen, verzorgt smerige wonden, leeft uiterst sober. Als ze uitgenodigd wordt voor een diner vraagt ze of ze het geld dat daarvoor bestemd was kan krijgen en geeft het aan de armen. Misschien is haar allergrootste principe wel dat in haar ogen iedereen evenveel liefde verdient, hoe men er ook uitziet, welk geloof men ook heeft. In haar ogen is ieder mens als Jezus, als God, en dus moet je goed voor deze mensen zorgen. Ieder mens is welkom bij haar.