Kijkend naar de levens van de Meester Lanello, zien we dat ze de vele culturen en religies van de wereld overspannen. Denk er over na. Hij was Noah, Lot, Ikhnaton, Aesop, de discipel Markus, Origen, Lancelot, Bodhidharma, Clovis, Saladin, Bonaventura, Lodewijk de XIV, Longfellow, en de Russische tsaar Alexis Nikolayevich. Zijn ziel was thuis in het Oosten en in het Westen, in de Christelijke en de niet- Christelijke wereld. Zijn ziel kende geen grenzen in ras, geloof of cultuur. Zijn ziel kende enkel de transcendente taal van liefde en grootmoedigheid. 
De overweldigende kwaliteit die ik zie wanneer ik de ziel van Mark Prophet beoog is zijn grootmoedige hart. William Wordsworth zei eens: Het beste gedeelte van het leven van een goed mens zijn de kleine niet vernoemde vergeten daden van vriendelijkheid en liefde. Ik leerde veel van deze kleine daden van vriendelijkheid en liefde van Mark Prophet, enkel en alleen door te kijken naar hoe hij mensen liefhad en hoe hij mij liefhad. Mark had geen gemakkelijk leven. Misschien is dat het geweest dat hem liefdevoller, genereuzer, en grootmoediger maakte.
 
In elk van zijn afgelopen levens was Mark bezig met het ontwikkelen van een ander facet van zijn grootmoedige hart. Ik zou je graag een paar voorbeelden willen geven. Maar voor ik dat doe, laten we de definitie van het woord magnanimous (grootmoedig) overdenken.
Magnanimous betekent letterlijk grote geest of grote ziel. Het is onttrokken aan het zelfstandige naamwoord magnanimity. Magnanimity (grootmoedig) betekent verhevenheid van de geest die je in staat stelt problemen kalm te dragen; slechtgehumeurd zijn, kleinzieligheid, boosheid, jalousie en revanche te verwerpen, krachtig verongelijkingen te veronachtzamen, offerandes te geven voor waardige doeleinden. Het is nobel genereus zijn.
 
Dus is de definitie van magnanimous is een verheven en moedige spirit laten zien of voorstellen; nobel flink en dapper, reageren vanuit of een hoge moed manifesteren, generositeit van geest en grootsheid in gevoel en gedrag laten zien of voorstellen, op een grootse manier ambitieus, verheven in je doel, edel van ziel, vergevend.
 
 
De Grootmoedigheid van Ikhnaton
 
3300 jaar geleden, was Mark in incarnatie als de Farao Ikhnaton. Ikhnaton vestigde een revolutionaire religie, die gebaseerd was op de aanbidding van de ene God, Aton, God van de Zon. Hij vertelde dat Aton de belichaming was van grootmoedigheid. Ikhnaton zelf wilde de belichaming worden van Aton.
 
De Farao vertelde dat Aton de Heer der Liefde was. Aton was medelevend, genadig, vriendelijk en teder. Hij kende geen boosheid. Hij hield van de waarheid. Atons religie was een religie van verrukking, vreugde en geluk. Zijn volgelingen omarmden openhartigheid, openheid en oprechtheid. Ikhnaton wilde een spiegel voor Aton zijn. Hij wilde dat zijn persoonlijke leven een waardig voorbeeld was van deze onderwerpen.
 
Boven alles had hij de moedige spirit, de edelheid, de grootsheid om een vernieuwer te zijn - om weg te breken van de vasthoudende traditie uit het verleden, met de aanbidding van vele goden, en om zijn mensen het begrip bij te brengen van de Ene Werkelijke God. In het kort zei James Breasted, de eminente Egyptoloog: Met Ikhnaton stierf er een spirit die de wereld nog nooit eerder gezien had. Hij was een moedige ziel, die onverschrokken het momentum van eeuwenoude traditie aanzag, waarmee hij ideeën verspreidde die veel verder en boven de capaciteit van zijn tijdperk lagen, om ook maar te kunnen worden begrepen. In een tijdperk dat zo ver terug was en onder zulke ongunstige condities was, werd hij de eerste idealist ter wereld en s werelds eerste individu, de opmerkelijkste van alle Faraos, de eerste profeet in de geschiedenis.
 
De Grootmoedigheid van Origenes
 
Als Origenes, in de derde eeuw, was Mark Prophet de meest invloedrijke theoloog van de vroege Griekse kerk. Hij spreidde een opmerkelijke grootmoedigheid ten toon in het delen van zijn liefde voor het Woord en voor de geschriften met zijn studenten.
Bijna aan het einde van leven verhuisde Origenes naar Caesarea, waar hij heidenen in zijn huis uitnodigde en hen het christendom introduceerde via een cursus filosofie. Hij begon met lezingen van heidense filosofen en dichters die over God spraken. Daarna bracht hij zijn studenten aan een studie van de Christengeschriften. We hebben een document dat alles overleefd heeft dat de Bedank toespraak. Het is geschreven door één van de studenten van Origenes, die daarin zijn verdriet uitdrukt omdat hij de school van zijn meester moet verlaten.
Hij schrijft: Daar worden dag en nacht de heilige wetten uitgelegd, en waar hymnes en liederen en spirituele woorden gehoord kunnen worden. Waar ook een eeuwig zonlicht schijnt; waar we bij daglicht bij bewustzijn ingang hebben tot de mysteriën van God, en s nachts in onze dromen zijn we nog steeds bezig met dat wat onze ziel die dag gezien heeft en beleefd. En waar, in het kort, de inspiratie van de heilige dingen constant de overhand heeft boven alles.
 
Hij zegt over zijn leraar: Deze man heeft van God de grootste gave gekregen, en van de hemel het beste gedeelte. Hij is de vertolker van Gods Woorden aan de mensen. Hij begrijpt de dingen van God alsof God tot hem spreekt, en hij legt ze zo aan de mensen uit zodat ze deze kunnen begrijpen.
 
Origenes student beschrijft hoe de liefde van de meester voor het Woord plotseling een verbond van liefde deed ontstaan tussen hemzelf en zijn studenten.
 
Zoals een sprankje licht in ons diepste wezen ontvlamde en als een vuur in ons ontstak - een liefde per direct van het Heilige Woord en van deze man, Gods vriend en advocaat.
 
De Grootmoedigheid van Saladin
 
In de twaalfde eeuw, was Mark Prophet geïncarneerd als Saladin, de grote moslimleider die de gehele moslimwereld veroverde en verenigde. Charles Rosebault heeft ons de volgende vertellingen over Saladins buitengewone grootmoedigheid gegeven.
Tijdens één of andere gelegenheid, diende één van zijn onderdanen, Omar, een aanklacht in tegen Saladin. Omar was de eigenaar van een slaaf, die zijn geld had gestolen en was weggelopen. Omar dacht dat de slaaf was gestorven en dat Saladin daarmee het geld had genomen als zijn eigendom. Daarom diende hij een aanklacht tegen Saladin in om het te vergoeden.
 
Na een lange hoorzitting, werd er bekend gemaakt dat de slaaf die was gestorven, niet Omars slaaf was. Een mindere man dan Saladin zou een bestraffing hebben geëist voor de valse beschuldiging. Maar Saladin reageerde met grootmoedigheid. Hij bestelde een kledingstuk voor Omar, dat hij hem gaf met een tevens een som geld om de andere onkosten te vergoeden. D voorzittende rechter gaf het volgende commentaar :
 
Kijk naar Saladins nederigheid aangaande voorschriften van de wet, het naast zich neer leggen van zijn trots, en de generositeit die hij aan de dag legt op een tijdstip waarop hij juist iemand een straf op had kunnen leggen.
 
Tijdens een andere gebeurtenis, tijdens een kruisvaart, had één van Saladins mensen s nachts iets gestolen uit en kamp van de Christenen en het geplunderd. Dat een algemene gang van zaken in die tijd. Een onderdeel van hun buit was een klein meisje. Toen haar moeder hier achter kwam werd deze hysterisch. Zij ging naar Saladins kamp, al huilend, haar kleren verscheurend en zich op de borst slaand.
Via een vertolker legde ze de situatie uit aan Saladin, die hier zwaar door geraakt werd. Direct kondigde hij en zoektocht aan door het gehele kamp. Binnen een uur was het vermiste meisje weer terecht. Toen haar moeder haar zag, wierp ze zichzelf op de grond, begroef haar gezicht in het stof en huilde zo hevig dat de emotionele getuigen, inclusief de sultan, met haar mee huilden.
 
Een nasleep, die Saladins gerechtigheid zin illustreerde, was dat hij het losgeld betaalde aan de man die het meisje had ontvoerd. Omdat het binnen de rechten van de man viel om het meisje te stelen. En ze zou verkocht zijn geworden als een slaaf aan één of ander moslimhuishouden. Maar als sultan, die als eerste recht heeft op de hele buit, had Saladin het meisje kunnen houden zonder schadeloosstelling.
 
Gedurende de derde kruistocht, besliste Richard the Lionhearted om tegen Saladin te vechten, om het bezit van Palestina terug te winnen. De interactie tussen deze twee nobele zielen in het midden van de bloederigste der oorlogen, is wederom een tribuut aan Saladins grootmoedigheid.
 
Op een bepaald moment toen hij Richard op het slagveld zag zonder paard, zond Saladin hem een dienstpaard omdat hij vond dat het een schande was dat zon dappere strijder te voet moest vechten. De volgende dag, hadden Saladins krachten Richards troepen overmeesterd. Richard, die tevens enorm ziek was, vroeg om vrede. Historicus Will Durant schrijft: In zijn koorts riep Richard om fruit en een verkoelende drank. Saladin zond hem peren en perziken en sneeuw en zijn eigen dokter. Ze tekenden een vredesverdrag voor drie jaar en verdeelden de landdelen.
 
Durant zegt: Normaal gesproken was Saladin vriendelijk voor de zwakkeren, vergevingsgezind voor de onderdrukkers, en zo superieur aan zijn vijanden in het getrouw zijn aan zijn woord, dat Christenkroniekschrijvers verwonderd waren over het feit, hoe het mogelijk was dat zon foute theologie zon fijne man had voort kunnen brengen.
 
Rosebault schrijft als een interessant getuigschrift over Saladins grootmoedigheid, dat deze veroveraar van enorme weelde zo arm stierf dat er niet eens genoeg over was om zijn begrafenis te betalen. Hij had hele gebieden gewoon weggegeven, en zijn secretaris schreef: hij liet geen goederen na, noch huizen, noch grondgebied; geen tuin, geen dorp, noch gecultiveerd land, noch gedeelten van bezittingen. Van zijn rijkdom bleven enkel een Tyriaans goudstuk en 47 stukken zilver over.
 
Niet lang voor zijn dood adviseerde Saladin zijn zoon: Als ik al een groot mens geworden ben dan komt dat door dat ik de harten van de mensen veroverd heb door vriendelijkheid en zachtaardigheid.
 
De Grootmoedigheid van Bonaventura
 
In de dertiende eeuw, was Mark Prophet in incarnatie als Bonaventura, een Serafijn Dokter van de Kerk en een beroemd filosoof en theoloog. Hij stond bekend als de prins der mystieken. Bonaventura was grootmoedig. Op de jonge leeftijd van 35, werd hij verkozen als de leider van de Franciscaner Orde. Kort daarna werd hij daar de vredestichter genoemd, omdat het daar verdeeld was tussen degenen die de voorkeur gaven aan een onbuigzame gestrengheid en degenen die sommige van de regels wilden matigen.
 
In De Levens van de Vaders, Martelaren en Andere Oorspronkelijke Heiligen schrijft Dominee Alban Butler: Bonaventura verscheen niet sneller tussen hen, maar door de kracht van zijn vermaningen, die hij met mildheid en barmhartigheid temperde, bracht het geheel weer tot een perfecte kalmte. En alle broeders wandelden onder deze Joshua met één hart, in dezelfde spirit en hetzelfde pad. Zijn superieure positie gaf Bonaventura de mogelijkheid om  grootmoediger en genereuzer te zijn. Tijdens een bepaalde gebeurtenis, toen hij terugging naar Parijs, bezocht hij verschillende kloosters.
 
Butler zegt: hij liet overal zien dat hij superieur was geworden door de vriendelijkste, liefdadigste, barmhartigste van al zijn broeders en de dienaar van zijn gehele Orde te zijn. Hij was een waarachtige dienende leider zoals we dat nu noemen.
 
Bonaventura leerde dat werkelijke grootmoedigheid voort kwam uit de uitvoering van de kleine dagelijkse plichten. Butler schrijft: Sint Bonaventura plaatst niet de perfectie van de Christendeugd zo zeer naar voren in de heldhaftige uitoefeningen van de religieuze staat als wel als de goede uitvoering van onze dagelijkse normale gang van zaken.
 
Bonaventura zegt: De beste perfectie van een religieus man is om de normaalste zaken perfect uit te voeren. Een constante getrouwheid in de kleine dingen is een grote en heldhaftig deugd.
 
De Grootmoedigheid van Longfellow

In de negentiende eeuw was Mark Prophet geïncarneerd als Henry Wadsworth Longfellow, de populairste Amerikaanse dichter in die dagen. Als er al een kwaliteit is die door het dichtwerk van Longfellow heen schijnt dan is het wel de kwaliteit van het hart. Hoewel niet iedereen die zijn gedichten konden waarderen, kon raden dat tragedie een deel van Longfellows leven was.
 
Zijn jonge, vriendelijke en intelligente eerste vrouw, stierf aan een ziekte toen ze nog maar vier jaar getrouwd waren. Hij geloofden dat ze weer beter zou worden, tot in de laatste week van haar leven. Herstellend van een depressie door haar dood schreef hij één van zijn meest geliefde gedichten, Een Psalm des Levens. De tragedie leidde hem geleidelijk van de wetenschap weg wat zijn eerste interesse was en meer en meer naar de dichtkunst.
 
Hij hertrouwde zeven jaar later en kreeg twee zonen. Maar daaropvolgend stierf zijn dochter in haar kindertijd. Maanden daarna nog voelde hij alsof zijn gave tot liefhebben en gelukkig zijn met haar was gestorven. Hij en zijn vrouw kregen daarna nog drie dochters. Op de hoogte van zijn bekendheid, werd Longfellow weer ondergedompeld in verdriet door de dood van zijn tweede vrouw, die levend verbrande toen zij was aan het smelten was en ze de lucifer op de grond liet vallen en op haar jurk.
 
Hoewel hij pijnlijke terugkerende herinneringen ervoer voor de rest van zijn leven, droeg Longfellow het leed heldhaftig. Hij nam de taak op zich Dantes Heilige Komedie te vertalen, wat het beste vertaalde werk uit die dagen werd. Ik geloof dat door al het leed dat hij had ervaren, hij in staat was de harten en de zielen van de mensen dieper te raken. Het deed zijn grootmoedigheid en barmhartigheid al de meer groeien.
 
Een tijdgenoot van Longfellow schildert een perfect portret af van de grootmoedigheid van de dichter. Hij schrijft:
 
Waarschijnlijk is één van de opmerkelijkste karaktertrekken van Longfellow wel zijn ontvankelijkheid en zijn barmhartigheid. Alhoewel hij een harde werker was, scheen hij altijd in staat dingen te doen die anderen hem vroegen te doen. Hij was nooit te druk om een bezoeker te woord te staan, een brief te beantwoorden, of met woord en daad iemand bij te staan die hulp nodig had.
 
Longfellow’s hoffelijkheid voor alle bezoekers zelfs aan onbekenden of kinderen, die aanbelden om hem te kunnen zien, of die, niet durfden aan te bellen, maar in zijn tuin rondhingen om een glimp van hem op te kunnen vangen, was wel haast een wonder. Hij nam altijd aan dat ze gekomen waren om Washingtons studie (bij hem thuis) en liet hen die met de grootste interesse zien.
 
Hij stond erom bekend dat zolang hij nog kon schrijven nooit weigerde om iemand zijn handtekening te geven. Zijn liefdadigheidsdoelen, hoewel in het geheim gesteund, waren niet weinige en niet klein. Over hem kan je in de opperste waarheid zeggen, hij was een weldoener. En niet enkel met zijn geld als wel met zijn aanwezigheid en zijn bemoediging.
 
 Tot hoe vele harten kwam hij als een engel met de rijke tonen van zij stem, harmonieën van hoop opwekkend, waar voorheen wanhoop en stilte heerste? Hoe veel jonge literaire mensen die teleurgesteld waren door hun niet welslagen in hun eerste pogingen, op het literaire gebied, heeft hij niet bemoedigd en aangespoord tot nog meer hun best te doen?
 
Hoe vrij hij was van wraak en jaloezie. Eens toen de schrijver dezes voorstelde, aan de voorzitter van het Bezoekerscomité van de Universiteit van Harvard, dat Longfellow in dat Comité geplaatst moest worden, antwoordde de voorzitter: Waar is dat voor nodig? Longfellow kan nooit schuldig bevonden worden voor iemand of iets.

En het was waar. Zijn hele leven was ondergedompeld in die sympathie, die liefde die lang schrijnt en geen jalousie oproept, die vergeeft van de zeven keer zeventig keer en meer indien nodig.