Oktober 2002 terwijl ik met mijn laatste dagen bezig was op mijn toenmalige werkplek overviel mij dit gevoel ook. Ik heb er een tijdje mee rondgelopen en ineens wist ik waar het hem in zat. Ik keek naar omhoog en hief mijn armen op en zei “Als er iemand is die naar mij kan/mag/wil luisteren. Zouden jullie nu alsjeblieft mijn mensen op mijn levenspad willen sturen, ik heb lang genoeg in niemandsland rondgewandeld, heb veel mensen om me heen maar zelden voel ik me echt met iemand verwant, alsjeblieft zouden jullie me kunnen helpen?”

Wat schetste mijn verbazing; binnen een maand kreeg ik contact met Patricia Weijs uit Canada, die vroeg me of ik Donny Heuvelmans kende, ik kende haar niet. Maar met Patricia kon ik voluit praten over mijn spirituele belevingen en levenswijze (dat kon ik ook wel met sommige anderen maar heel minimaal, de meeste mensen begrepen het niet geheel!) Afijn een fase later was ik aan het chatten met Patricia wederom en op dat moment kwam Donny on line in haar messenger zichtbaar. Ze vroeg me of ik het goed vond dat ze haar toevoegde en ik zei natuurlijk okay! Op het moment dat dat gebeurde, gebeurde er in geen tijd (supersnel) de meest geweldige dingen, ik zag in dat eindelijk mijn zielsverwanten op mijn pad aan het komen waren! Met Donny (mijn zussie) kwamen haar zonen Mark en Kelvin en daarna meerderen. Mijn leven nam ineens een geweldige wending en ik had er geen vat op, het kwam ineens allemaal!

Een fase later in december keek ik weer naar omhoog en zei ” Ik weet dat jullie mijn wens beantwoord hebben, ik durf bijna niets meer te vragen maar deze laatste dan nog “zouden jullie alsjeblieft mijn man op mijn levenspad kunnen sturen?” Wat er toen gebeurde; één van mijn buurmannen kwam op me af en vroeg me of ik zin had om een multicultureelcentrum mee te runnen met een paar kennissen van hem. Hij kende mij al vanuit de horeca en wist dat ik mijn mannetje prima zou staan. Maar ik wilde het spirituele pad op en me daar op een bepaalde manier een professie zien te vinden, dus ik zei bedankt maar nee bedankt.

Maar het was nog niet gedaan … een week later komt zijn vrouw naar me toe (mijn vriendin en spirituele zusje Monika) om me te vragen of ik er nog over had nagedacht want haar man vroeg weer naar mij. En ik vertelde haar hetzelfde, lief dat jullie aan mij denken maar bedankt nee bedankt. Afijn jullie snappen het al … het hield niet op … toen een maat van mij … ik word gebeld en hij zegt “Lia luister die man die hier die nieuwe toko heeft gehuurd, is vanmiddag hier geweest en die vroeg naar jou, of ik je wilde bellen … ” En ik had echt zoiets van .. “Nou ja zeg! Zie het te maken wat willen die mensen van mij!?” Maar met Abbas sprak ik af dat ik naar zijn zaak zou komen en daar die mensen dan toch maar eens te ontmoeten. Koffiedrinken praatje maken … afijn the usual … Zitten we in Del’Amore koffie te drinken komt er een man binnen, ik zie hem en denk heel simpel ‘hey die heb ik al lang niet meer gezien, die komt hier ook voor het eerst’. Het was mijn oude buurman Yusuf. Hij komt op me af en zegt ‘Hey ben jij dat horeca wonder waar ze het over hebben?” En ik zeg ‘Hey Yusuf dat is lang geleden en ik denk het wel.”

Anyway hij vertelde zijn doelstelling met het multiculturele centrum en vroeg me mee te gaan kijken en maar eens te voelen, en als het goed zou voelen zou ik de week erop kunnen beginnen … En dat gebeurde … Zie dat ik eigenlijk niet wilde maar blijkbaar daar moest zijn. En dus kwam ie in de laatste dagen van december 2002 op mijn levenspad en ik herkende hem niet direct als zodanig. Het was een klik in de ogen die plaats vond dat wel, maar ik geef me niet zo snel.

Ik zat samen met Medet (broer van Yusuf) koffie te drinken toen ik ineens twee ogen naar me voelde kijken, en ik keek die richting in en zag alleen maar zijn ogen en pats …. poing … er gebeurde ineens iets bij mij van binnen. En vroeg Medet ..”Wie is die man die met Yusuf zit te praten?” Medet (een enorme lieverd overigens) kijkt me aan en lacht en vraagt “Waarom vraag je dat?” Gewoon omdat ik dat wil weten zei ik. En hij antwoordde “dat is Mehmet ook een broer van ons!” Mehmet (door mij Mimus genoemd) vroeg zich blijkbaar hetzelfde af van mij. Maar ik dacht … leuke man maar nee dank je heb andere dingen te doen !

Maar hij vond het enorm belangrijk dat ik hem leerde kennen, en hoe meer ik van hem zag hoe leuker ik hem begon te vinden. Een fase later bemerkte ik dat ik hem ging missen als ie niet kwam opdagen in ons multicultureel centrum. En op een avond zei ik tegen zijn broer “Medet vertel me eens wanneer komt die leuke broer van jou weer opdagen?” Zegt ie ” zo dadelijk!” Ik keek hem lachend en gelukkig aan, en inderdaad kwam hij binnen … met zijn zoon! Dat had ik niet verwacht en zeg tegen hem ” kom je met je zoon?” “Ja” zegt ie “wij hebben geen geheimen!” Ik reageerde “ja daar kan ik inkomen dat herken ik erg goed.” “En” zei ie “ik blijf niet lang want ik kom Medet ophalen!” Ik draai me om en ik kijk Medet aan en zeg “Zeg vriend maak je mij ff blij met een dooie mus!” Lacht ie naar me en zegt “Je vroeg me toch wanneer ie kwam niet hoelang ie zou blijven!” En ik ” ja ja ha ha ha leuk hoor” Voel ik een hand op mijn schouder en hoor ik een stem die zegt ” Had je graag dat ik was gebleven dan vanavond?” Ik draai me om ” Ja inderdaad!” En ik zag Hasan (inmiddels mijn zoon) naar me kijken met een vragende blik in de ogen en die keek van zijn vader naar mij en op en neer! Zegt zijn vader ” Okay dan kom ik morgenavond naar hier speciaal voor jou!” Dat deed ie dan ook en we hebben (terwijl ik mijn werk achter de bar deed) de hele avond gepraat over van alles en nog wat, en ik kwam er achter dat we over heel veel dingen hetzelfde denken, we hebben ook enorm gelachen. Maar zoals ik al zei ik geef me niet zo snel!

Toen kwam 17 januari en we organiseerde Oriental Nights! Het werd een geweldig feest, mensen met de benen buiten zo druk! En ik stond ff wat uit te rusten naast de bar terwijl Yusuf en Medet, mijn zwagers inmiddels, even het werk overnamen van me. Mimus was op het wc en toen die terugkwam zag ik hem niet naderen en ineens voel ik iemand me vanachter vast pakken met zijn armen om me heen en ik kreeg ineens weke knieën, dat gebeurt me nooit! (Bovendien ben ik niet zo voor mensen die me zo maar ineens vastpakken of tegen me aan komen hangen, ik wens niet iedereen zomaar in mijn energieveld, daar kijk wel goed mee uit, hoe bewuster je wordt hoe bewuster je je ook wordt van wat de energie van andere mensen met je kan doen zeker als je zo hyper ontvankelijk bent als ik) En terwijl ik me omdraai zie ik hem (ik herkende zijn energie blijkbaar zonder hem te zien) en toen wist ik dat ik voor altijd verloren was en me nooit meer een leven zonder hem kon voorstellen, maar nog steeds gaf ik me niet gewonnen.

Maar het werd blijkbaar tijd dat ik bepaalde dingen in ging zien want er werden van boven ineens op de meest wonderlijke manieren allerlei situaties gecreëerd zodat we samen alleen ergens uitkwamen, en ik leerde hem weer beter kennen. En kwam erachter dat het wel zo prettig was om samen op pad te zijn en dingen te regelen, gewoon samen in de auto op weg naar het maakt niet uit waar en dat zei ik hem. “Het voelt wel enorm goed om naast jou in de auto te zitten!” Dat was het eerste! Daarna gebeurde er nog allerlei dingen waardoor we samen op pad moesten, wel voor de zaak maar dat maakte niet uit, het punt was dat wij samen moesten zijn om tijd door te brengen blijkbaar!

De week voor 1 februari (mijn verjaardag) kwam eraan! En we zagen elkaar op dinsdag avond! Hij vroeg me wat ik ging doen dat weekend, ik zei ik ben op cursus van donderdag tot zaterdag, vrijdag werk ik niet maar zaterdag wel. Hij wist inmiddels dat ik dan jarig was, en zei, ” Ik heb eerder ook geen tijd maar zaterdag kom ik naar hier om je verjaardag met je te vieren!” En ik zei okay …

Zaterdag middag terwijl we pauze hadden van de cursus zet ik mijn mobiele telefoon aan en krijg een sms van hem om me te feliciteren met mijn verjaardag! Dat vond ik wel zo geweldig dat ie eraan had gedacht! Later die avond belde hij me op om te zeggen dat ie helaas niet kon komen, maar vroeg me of ie me op kon komen halen zondag om samen te gaan stappen, en ik zei okay! Die zondagavond was een geweldige avond we kwamen op een heel aparte manier ineens elkaar heel close na, terwijl we naast elkaar aan de bar zaten van het centrum! Tegen sluitingstijd ging ik nog ff naar het wc, toen ik daar van terugkwam en richting kapstok liep om mijn jas te halen zag ik dat hij zijn jas al aan had en terwijl ik aan kwam lopen komt ie me tegemoet, pakt me vast en kust me! Als ik al dacht dat ik op 17 januari verloren was, werd dat toen op 2 Februari nog eens extra onderstreept, ik zat in geen tijd in een hoger dimensie! Op die dag is onze relatie echt begonnen! En vandaag is het 20 juli 2004 en is het ander half jaar geleden dat onze relatie begon, en een jaar en zeven maanden geleden dat we elkaar voor het eerst zagen, in dit leven dan! En zeven maanden geleden zijn we getrouwd. En hoe langer we samen zijn en dingen ervaren hoe meer we er achter komen dat we elkaar al enorm lang kennen en ware soulmates zijn! De telepathie tussen ons is enorm! We maken echt de raarste dingen mee …

Een fase voordat we echt nader tot elkaar kwamen (december 2002) kreeg ik terwijl ik net op bed lag (nog klaar wakker) een soort visioen. Ik begreep echter totaal niets van wat ik zag, want wat zag ik … In een mum van tijd als in een soort film zag ik allerlei soorten mannenhoofden passeren van alle soorten rassen en met allerlei soorten hoofdtooien hoeden en kleding maar steeds wel een andere gezicht! Later besefte ik in een helder ogenblik dat ze me toen al wilde duidelijk maken wie Mimus voor mij is en hoe vaak we elkaar al hadden gezien, ze lieten me al zijn hoedanigheden zien waarin ik hem ook in vorige incarnaties al had meegemaakt!

Voordat ik dat wist vertelde ik Donny over dat visioen en ze vroeg me toen maar 1 ding; was het zien van al die gezichten beangstigend voor je? kreeg je er een naar gevoel bij, of bij 1 van die gezichten? En ik moest naar alle eerlijkheid antwoorden “Nee het voelde allemaal wel gewoon goed!” Ze vertelde me dat het de incarnaties waren van een persoon die ken of die ik zou leren kennen maar verder kwam er niets door, dat moest ik blijkbaar zelf inzien, zo werkt dat met Donny! En het duurde een hele tijd voor ik dat inzag, want dat was namelijk zeker meer dan een half jaar later dat dat visioen weer aan de oppervlakte van mijn onderbewustzijn naar mijn bewustzijn werd gebracht! En inderdaad zoals ik al zei, ik zag het zelf in … veel later pas! Al die gezichten waren de gezichten van die lieve zigeuner van mij in vorige incarnaties!

Zo zie je maar mijn heimwee was gegrond op een heel duidelijke manier, en met de hulp van God, het Licht, de Oerbron maakt niet uit wat voor een naam je eraan geeft, zijn me de meest geweldige mensen gestuurd. mijn eigen mensen … de heimwee is volledig over nu … ik ben thuis gekomen!

© LK2004-07